tech - start nośnik danych taśma magnetyczna
taśma magnetyczna
Taśma magnetyczna jest rodzajem nośnika danych przeznaczonym do zapisu informacji na przykład za pomocą magnetofonu. Dawniej to on stanowił pamięć masową naszych komputerów domowych. Obecnie stosowana jest również w streamerach. Występuje pod postacią paska z taśmy wykonanego z tworzyw sztucznych z naniesionym materiałem ferromagnetycznym w postaci granulek - zwykle jest nim tlenek żelaza lub tlenek chromu. Obecnie taśma magnetyczna stosowana jest w różnego rodzaju nośnikach do zapisu kopii zapasowych. Proces zapisu nie zmienił się zbytnio. Głowica elektromagnetyczna wytwarza silne pole, które powoduje odpowiednie ustawienie domen na taśmie. W trakcie odczytu zwykle ta sama głowica odczytuje zmiany zaistniałe w nośniku - po prostu sprawdza namagnesowanie taśmy.

1963 - kaseta magnetofonowa CC Compact Cassette
Niedziela, 20 Wrzesień 2009 16:35
Compact Cassette to bardzo popularny rodzaj nośnika opracowany i wprowadzony w 1963 roku przez firmę Philips. Umożliwiał on przez długie lata przed wprowadzeniem płyt kompaktowych CD zapis dźwięku, ale nie tylko. Kiedy powstały pierwsze komputery domowe, a najtańszymi nośnikami pamięci masowej okazał się magnetofon i taśma magnetofonowa, Compact Cassette został zastosowany do zapisu i przechowywania oprogramowania. Przez całe lata osiemdziesiąte i jeszcze na początku dziewięćdziesiątych (a może i dłużej) produkowano gry i proste programy użytkowe właśnie na kasetach, które były przeznaczone do komputerów 8-bitowych firm Amstrad, Atari, Commodore, Timex, Sharp, Sinclair i innych. Niestety z biegiem czasu wyparte zostały przez inne nośniki taśmowe stosowane obecnie zazwyczaj do tworzenia kopii zapasowych oraz nośniki optyczne CD i DVD, a także Blu-ray. Również z rynku audio zniknęły wraz z popularyzacją formatu CD i obniżeniu cen sprzętu oraz nośników wykonanych w tej technologii. Kasety lub taśmy magnetofonowe to nic innego jak rodzaj cienkiej taśmy magnetycznej umieszczonej na dwóch szpulach, zamkniętych w osłonie (kasecie). Kaseta była skonstruowane tak by można było ją przewrócić na drugą stronę i odtworzyć w przeciwnym kierunku, gdy poprzednia strona się skończyła. Produkowano je w różnych długościach taśmy, a dla przykładu C60 (2 x 30 minut) miała długość 85 metrów i grubości 18 mikrometrów. Inne długości to C90 i C120 (90 i 120 minut), ale te ostatnie raczej rzadko były spotykane z uwagi na bardzo małą grubość taśmy, co powodowało jej niewielką wytrzymałość.
 
1984 - DLT - Digital Linear Tape
Sobota, 19 Wrzesień 2009 23:16
Gdy Digital Equipment Corporation (DEC) w 1984 roku zaproponowało nowe urządzenie TK50 - napęd taśmowy - wydawać by się mogło, że to przeżytek. W końcu już były stacje dyskietek i nawet dyski twarde. Początkowo kasety pod nazwą CompacTape kryły w sobie taśmę magnetyczną, na której można było zapisać 94 Mb w 22-uch ścieżkach. W 1987 roku wyszły kolejne urządzenia - dziś streamery - potrafiące na 48-niu ścieżkach zapisać już o 200 Mb więcej. Po kolejnych dwóch latach wyszła następna CompacTape III, która na 128-miu ścieżkach potrafiła zmieścić już 2,6 Gb. Niebawem zmieniono nazwę tego nośnika na DLT - Digital Linear Tape. Już na początku lat dziewięćdziesiątych było to 10 Gb. W 1994 raku projekt ten został przejęty przez Quantum Corporation w drodze zakupu części firmy DEC. Od tego czasu Quantum udostępniało licencje na produkcję sprzętu i nośników m.in. dla Benchmark Storage Innovations, które po wprowadzeniu Super DLT (SDLT) zostało następnie w 2002r. W lutym 2007 roku Quantum wstrzymało prace badawcze nad kolejnymi pokoleniami napędów DLT (S5 i V5), po braku wystarczającego zainteresowania ze strony rynku wprowadzonymi dwa lata wcześniej wersjami S4 i V4. Przeniosła ona wówczas swoje całe siły w kierunku LTO - Linear Tape-Open - technologii, która powstała w 1990 roku, jako otwarte standardy będące alternatywą dla zastrzeżonych formatów taśmy magnetyczne innych producentów. Znanym producentem nośników typu DLT była norweska firma Tandberg, której historia jest dość zawiła. W chwili pisania tego artykułu jej produkty są nadal na rynku oznaczone logo Tandberg Data
 
1989 - DAT/DDS Digital Data Storage
Niedziela, 20 Wrzesień 2009 15:55
Wprowadzony przez firmę Sony w 1987 roku rodzaj taśmy Digital Audio Tape (DAT) jest jak sama nazwa wskazuje nośnikiem cyfrowym audio. Stworzony był on początkowo jako nośnik do zapisu dźwięku i wyglądem przypomina tradycyjne kasety Compact Cassette, które były nośnikiem analogowym. Większość nośników potrafiło znacznie zniekształcać dźwięk. Nawet cyfrowe odpowiedniki Digital Compact Cassette lub Hi-MD MiniDisc nie potrafiły utrzymać wiernej kopii poprzez kompresję w odróżnieniu od DAT. Ta zaleta okazała się później przydatna do stworzenia w 1989 roku formatu pozwalającego na zapis i archiwizowanie danych komputerowych oraz tworzenie kopii zapasowych. Taśma była na tyle wytrzymała, że potrafiła zapewnić 100 zapisów bez szwanku dla kopii oraz 2000 przejść - odczytów danych. Dopiero po takiej eksploatacji kasety typu DDS nadawały się do wyrzucenia. Nad formatem Digital Data Storage (DDS) pracowało Sony we współpracy z firmą Hewlett Packard. Taśmy zgodne z początkowym formatem DDS mogły być odtwarzane zarówno przez napędy DDS oraz przez urządzenia do audio typu DAT. Jednak większość napędów typu DDS nie radzi sobie z kasetami audio DAT. Praktycznie format ten jest nadal wykorzystywany, o czym świadczą prace badawcze i wprowadzanie na rynek kolejnych wersji od DDS-1 do DDS-7. Ten ostatni format powstał w 2007 roku, ale na tym nie koniec. W lipcu 2008 roku HP i Sony zapowiedziały plany wprowadzenia nowego formatu na kasetach DAT 320. Oznaczenie liczbowe mówi o możliwości zapisu 320 Gb skompresowanych danych, a bez kompresji taśma będzie mogła zmieścić połowę tych informacji, czyli 160 Gb. Dla porównania prawie dwadzieścia lat wcześniej pierwszy format DDS-1 przewidywał dla kasety z taśmą DAT o długości 60 metrów pojemność 1,3 Gb i 2 Gb dla taśmy 90-ciometrowej.
 
1990 - LTO - Linear Tape-Open
Sobota, 19 Wrzesień 2009 23:18
Przez wiele dekad różni producenci tworzyli swoje własne standardy archiwizowania danych. Dlatego na koniec 1990 roku powstały, jako otwarte standardy będące alternatywą dla nich Linear Tape-Open. Od 2002 roku LTO była na świecie jedną z najlepiej sprzedających się taśm do tworzenia archiwów i kopii zapasowych. W rzeczywistości powstały dwie linie tego produktu. Jedna z nich prowadzona przez IBM pod nawą Accelis, która nigdy nie cieszyła się powodzeniem oraz druga opcja Ultrium. Ta ostatnia jako rozwinięcie DLT pozwalała na konwersję bibliotek ze starego formatu na LTO. Obecnie występuje też w kilku różnych specyfikacjach i jest popularnym nośnikiem do tworzenia kopii zapasowych w większych firmach.
 
1996 - AIT - Advanced Intelligent Tape
Czwartek, 24 Wrzesień 2009 01:49
Advanced Intelligent Tape (AIT) jest szybkim nośnikiem z taśmą o dużej pojemności informacji. Format tego typu został opracowany i wprowadzony w 1996 roku przez firmę Sony. Format ten wykorzystuje zapis helikalny - ukośny - na taśmie o szerokości 8 mm. Zastosowano do tego szereg technologii i specjalny układ głowic. Jedno z ostatnich pokoleń (SAIT-2 z 2006 roku) tego rozwiązania potrafi uzyskać zapis z prędkością 45 MB/s, na taśmie o długości 640 m, której pojemność wynosi 800 GB. Jednak to nie wszystko, bo pokolenie SAIT-4 ma pojemność 4 TB. Imponujące, ale przy tej prędkości zapisu i odczytu maszyna kopie i kopie zanim dokopie się do interesujących nas danych. Taśma jednak trzeba przyznać pobiła rekord pod względem pojemności. Dla porównania poprzednie pokolenie AIT-3 z 2001 roku miała możliwość zapisu z prędkością 12 MB/s na taśmie o pojemności 100 GB. Format ten stworzono głównie by konkurować z formatami DLT, LTO i VXA. Pokolenie AIT-6 oraz nie wprowadzone SAIT-4 nie doczekały się dalszego rozwoju. W zamian Sony we współpracy z HP w lipcu 2008 roku oświadczyły dalszą wzajemną współpracę nad rozwojem i poprawą pojemności systemu DAT/DDS, wdrażając niebawem nośnik taśmowy DAT 320, który potrafił już zapisywać i odczytywać dane z prędkością niemal 80 MB/s.