Taśma lub karta do dziurkowania to rodzaj nośnika jednokrotnego zapisu, który wykonywano z perforowanego papieru. Był znany już w połowie dziewiętnastego wieku i służył do zapisu informacji w maszynach z automatycznym przetwarzaniem danych. Do jego dziurkowania służyła dziurkarka - prawie jak drukarka tylko, że zamiast zapisywać kropki wycinała otwory w taśmie lub karcie. Dziurkowane karty i taśmy nadawały się do wielorazowego użytku, ale jak wiemy każdy materiał, a zwłaszcza tak słaby, szybko ulega zniszczeniu. Należało wówczas nadziurkować kolejne nośniki, aby je zastosować.
|
|
1832 - perforowana karta dziurkowana |
|
Sobota, 19 Wrzesień 2009 07:58 |
|
Kiedy w 1725 roku Basile Bouchon i Jean-Baptiste Falcon wykorzystali do pracy krosna pierwsze zwoje perforowanego papieru nie zdawali sobie sprawy do czego zostanie ona wykorzystana w przyszłości. Ich dzieło zostało później udoskonalone i ponownie wykorzystane w krosnach żakardowych, których twórcą był Joseph Marie Jacquard. Uczynił on to dopiero w 1801 roku, ale nie był to jeszcze koniec kartonowych tablic perforowanych. Do magazynowania i wyszukiwania informacji perforowane karty dziurkowane zastosował Siemion Korsakow w 1832 roku. Zamiast opatentować i dopiero rozpoczać produkcje swojego pionierskiego urządzenia, zaprezentował on je publicznie. Następny był Charles Babbage, który zaprojektował kalkulator mechaniczny kontrolowany właśnie dziurkowanymi kartami perforowanymi. Później Herman Hollerith opatentował 8 czerwca 1887 roku, po nieudanych próbach z taśmą papierową, własny format tablic dziurkowanych. Mógł on być zapisywany tak, aby był możliwy do odczytu przez maszynę. Dzięki temu wynalazkowi, który został dopracowany na potrzeby amerykańskiego Urzędu do Spraw Spisu Ludności w 1890 roku, założył on własną firmę w sześć lat później, która została przemianowana w Computing Tabulating Recording Corporation (CTR). Ta sama firma w 1924 roku odpowiednio przekształciła swój profil za sprawą Thomasa Watsona, który dziesięć lat wcześniej objął jej zarządzanie i zmieniła nazwę na znane wszystkim International Business Machines (IBM). Firma ta nadal kontynuowała prace nad urządzeniami do liczenia i rejestrowania czasu za pomocą kart dziurkowanych. Firma IBM również rozpoczęła prace nad maszynami do pisania, ale to już inna historia. |
|
Zmieniony: Sobota, 19 Wrzesień 2009 21:01 |
|
1846 - perforowana taśma dziurkowana |
|
Sobota, 19 Wrzesień 2009 20:55 |
|
Pierwsze próby komunikacji z maszynami poprzez zastosowanie taśmy dziurkowanej pochodzą z branży tkackiej, a konkretnie od krosna żakardowego, którego pomysłodawcą był Joseph Marie Jacquard. Pierwotnie zastosowano ułożone kolejno karty dziurkowane, które dały początek taśmie. Jak nie trudno się domyślić ów Pan Jacquard wpadł na genialny pomysł - połączyć w jeden długi karton szereg kart. Wyszła z tego kartonowa taśma dziurkowana. Następnie dopracowano ten pomysł i powstała koncepcja znana później jako perforowana taśma dziurkowana, którą można było zwijać na szpulkę. Początkowo problem stwarzało samo dziurkowanie i zwijanie, ale niebawem wymyślono i na to sposób - specjalny stempel do wykrawania otworów, który umieszczano w odpowiednim urządzeniu, na przykład w dalekopisie. Już w 1946 roku taśmy perforowane wykorzystał Alexander Bain do wysyłania telegramów. Technika ta szeroko stosowana była w dwudziestym wieku jako medium pozwalające na zapis, przechowywanie i odczyt danych w urządzeniach dla telekomunikacji oraz maszynach sterowania numerycznego obrabiarek przemysłowych. Również stosowano go przy zapisie i magazynowaniu danych oraz oprogramowania w komputerach. Przykładem może być nasza dobra znajoma Odra produkowana w zakładach ELWRO. Do dziś można urządzenia takie lub inne podziwiać w muzeach. W warszawskim Muzeum Techniki nawet była możliwość odczytania danych z taśmy i wydruku na tradycyjnej drukarce w postaci tekstu, który uprzednio samodzielnie wydziurkowaliśmy,. W naszym kraju mechanizm służący do wykrawania otworów określany był jako dziurkarka. |
|
Zmieniony: Sobota, 19 Wrzesień 2009 23:20 |
|
|
|
|
|