dysk optyczny
Dysk optyczny Jest nośnikiem informacji używanym przez komputery do zapisu danych. Jest to płaski krążek z przezroczystego tworzywa, w którym znajduje się materiał poddawany działaniu lasera. Pod jego wpływem można zapisywać i odczytywać dane zapisane na nośniku. Informacje zapisywane są w sposób sekwencyjny od środka krążka do jego zewnętrznego obwodu. Komercyjne krążki audio zostały wprowadzone na rynek w latach 70'tych, a dla potrzeb informatyki na początku lat 80'tych. Obecnie wykonywane nośniki optyczne są zróżnicowane pod względem formatu, a tym samym możliwości pojemnościowych, a dominującym jest DVD. Zwykle większość napędów optycznych ma możliwość czytania formatów CD, DVD, a nawet Blu-ray, jednak zapisują tylko DVD i CD. Nagrywarki Blue-ray zaczynają dopiero stopniowo tanieć, a format ten nie jest jeszcze do końca powszechny, choć trwają nad nim prace badawcze. Zaniechano natomiast nad HD-DVD.

1985 - dysk optyczny CD-ROM
Poniedziałek, 21 Wrzesień 2009 11:59
Nośnik jakim był CD-ROM ogólnie powstał dość dawno. Jego historia sięga końca lat siedemdziesiątych, kiedy to pojawił się pierwszy komercyjny dysk o średnicy 12 cali (około 30 cm). Pierwszy LaserDisc (LD) służył do zapisu wizyjnego sygnału analogowego oraz dźwiękowego analogowego lub cyfrowego. Już w 1982 roku powstała płyta CD-Audio (CD-DA lub Compact Disc Digital Audio), którą wypromowano pod naporem przemysłu fonograficznego. Pod projektem podpisały się firmy Philips oraz Sony i już w trzy lata później pojawił się nośnik przystosowany dla potrzeb komputerów osobistych PC o pojemności 636 MB, co na owe czasy było kosmiczną wartością. Dla porównania dyskietki DD miały 720 KB, a HD 1,44 MB pojemności. Ponieważ pojawiły się na rynku nagrywarki CD,  CD-ROM, czyli Compact Disc - Read Only Memory stał sie bardzo popularnym sposobem magazynowania dużej ilości danych, którą ludzie pod koniec XX wieku zaczęli generować. Zasada zapisu polega na roztopieniu kryształów i zmianach amorficznych w strukturze, która później jest odczytywana poprzez odbicie światła. Bardzo ważnym elementem w tej całej układance okazało się połączenie zapisu z możliwością kasowania danych. W temperaturze 200 stopni Celsjusza istnieje możliwość powrotu ze stanu amorficznego do stanu krystalicznego nośnika. Oznacza to powrót do stanu sprzed zapisu. W przypadku płyt CD-RW (Compact Disc - ReWritable) ta droga była pokonywana poprzez kasowanie ostatniej nagrywanej ścieżki. Dzięki temu czytniki rozpoznają płytę jako niezapisaną. Wówczas nadaje się ona do ponownego zapisu - nadpisania. Niebawem po Płytach CD pojawiły się pojemniejsze płyty DVD. Wszystkie nośniki optyczne z uwagi na swą cenę i możliwości wyparły z rynku dyskietki magnetyczne i wcześniej stosowane taśmy magnetyczne - oczywiście z pewnymi wyjątkami.
 
1995 - dysk optyczny DVD-ROM
Poniedziałek, 21 Wrzesień 2009 12:06
Od początku lat dziewięćdziesiątych pracowano nad nowymi, bardziej pojemnymi nośnikami danych. W 1993 roku były już dwa obozy, które próbowały wtrącić w rynek swój format. Rozmiar płyt nie zmienił się, ale ich zawartość tak. Jedną z grup reprezentowali znani z projektu CD-Audio producenci Sony i Philips. Proponowali oni MultiMedia Compact Disc (MMCD). Drugi dysk optyczny, jako alternatywny format Super Density (SD) był wspierany przez firmy Toshiba, Time Warner, Matsushita Electric, Hitachi, Mitsubishi Electric, Pioneer, Thomson i JVC. Przedstawiciele tej drugiej grupy zbliżyli sie do giganta - firmy IBM - prosząc o wsparcie dla nowego formatu przechowywania danych i tak w skrócie powstał w 1995 roku nośnik Digital Versatile Disc lub inaczej Digital Video Disc (DVD). Początkowo zakładano jego pojemność na 5 GB, ale ze względu na wybór techniki kodowania EFMPlus stworzonej przez Keesa Imminka osiągnięto 4,7 GB. Wprowadzony w 1997 roku standard DVD-R umożliwia zapis 4,71 GB (lub 4,38 GB) po jednej stronie nośnika, co w wypadku dysków dwustronnych daje pojemność około 9 GB. Analogicznym do CD-RW nośnikiem wielokrotnego zapisu jest DVD-RW. Jego następcą miał być format HD DVD, z którego Toshiba i Time Warner wycofali się po wygranej formatu Blu-ray, ale to juz inna historia.
Zmieniony: Poniedziałek, 21 Wrzesień 2009 12:39
 
2006 - dysk optyczny BD-ROM
Poniedziałek, 21 Wrzesień 2009 13:34
Od 1998 roku zaczęły pojawiać się zestawy do odbioru telewizji wysokiej rozdzielczości HD. Niestety na rynku nie było urządzeń i nośników, które mogły by zapisać obraz w tym systemie. Można było liczyć jedynie na różnego rodzaju stacje telewizyjne, które dopiero też wchodziły na ten rynek. Jedynymi producentami, którzy próbowali proponować alternatywy były firmy JVC (Digital VHS) i Sony (HDCAM). I nagle Shuji Nakamura wynalazł diody laserowe, dające niebieskie światło, które dało się do tego celu praktycznie zastosować. Była to ogromna sensacja, ale od patentu do masowej produkcji i komercyjnej prezentacji była jeszcze daleka droga. Firma Sony rozpoczęła równolegle dwa projekty nad UDO (Ultra Density Optical) i nad DVR Blue wraz z firmą Pioneer. Ten drugi format stał się w przyszłości znanym dziś formatem wielokrotnego zapisu Blu-ray Disc (BD-RE), choć obie te technologie są do siebie bardzo podobne. Pierwsze prototypy DVR Blue zaprezentowano na wystawie CEATEC w październiku 2000 roku. W lutym 2002 roku projekt został oficjalnie zapowiedziany jako Blu-ray i zawiązana została grupa Blu-ray Disc Founders (BDF), dysponująca zbiorem technologii wspierających nowy dysk optyczny. Początkowo było ich osiem, ale kolejno do projektu włączały się znane w branży HP, TDK, czy Dell i inne. Wreszcie w kwietniu 2003 powstało pierwsze urządzenie - nagrywarka BD-RE Sony BDZ-S77 - dla klienta indywidualnego i pojawiło się w sklepach. Produkowano je wówczas jedynie w Japonii. Fizycznie prace nad specyfikacją nowego nośnika dokończono dopiero w 2004 roku, a w 2005 firma TDK ogłosiła zakończenie prac nad nową utwardzoną powłoką dla BD. Pozwoliło to na usunięcie kaset zabezpieczających przed zarysowaniem z płyty i powstał w 2006 roku BD-ROM na podobieństwo dawnej płyty CD-ROM. Pierwsze płyty Blu-ray Disc zostały wydane w czerwcu 2006 i oddane do sprzedaży. Zwycięstwo nie było pewne, bo na rynku były już pierwsze tytuły wydane na konkurencyjnym nośniku HD DVD, który promowany był przez firmę Toshiba i wytwórnię filmów Time Warner.
 
2006 - dysk optyczny HD DVD
Poniedziałek, 21 Wrzesień 2009 21:45
Format optycznego zapisu danych, jakim jest HD DVD (High Definition DVD) opracowany został przez firmy Toshiba, NEC i Memory-Tech. Pierwsze nośniki i odtwarzacze wydane zostały na koniec kwietnia 2006 roku, na dwa miesiące przed konkurencyjnym Blu-ray. Zaproponowany przez firmę Toshiba format nie został przyjęty, choć sprzedaż produktów w tym formacie początkowo zapowiadała się całkiem dobrze. Na niepowodzenie tego produktu miało wpływ wiele osób, splotów wydarzeń i firm, które początkowo wspierały HD DVD, a następnie przechodziły do obozu Blu-ray. Podjęte rozmowy i próby ustalenia wspólnego formatu rozpoczęte w 2005 roku skończyły się fiaskiem. Problem okazał się dużo większy niż przypuszczano i doszło do swoistej wojny formatów, którą porównuje się do tej, która miała miejsce w drugiej połowie lat siedemdziesiątych, pomiędzy tanim VHS i dobrym Betamax. Tym razem zatriumfowała firma Sony i jej dysk optyczny Blu-ray. Po tym jak Time Werner i inni producenci filmów wycofali się ze wsparcia dla formatu HD DVD, Toshiba ogłosiła 19 lutego 2008, że wstrzymuje prace nad dalszym rozwojem nośników oraz odtwarzaczy w tym systemie. Dała tym samym prawo do zdobycia rynku swojemu konkurentowi.
Zmieniony: Poniedziałek, 21 Wrzesień 2009 23:53