Urządzenie zaprezentowane przez firmę Sinclair w 1980 roku pod nazwą ZX-80, to pierwszy tani komputer domowy na rynku, który zaprojektował Clive Sinclair. Na styczniowej wystawie komputerowej w Wembley okazał się obiektem zainteresowań dla hobbystów. Dlatego był sprzedawany jako zestaw do samodzielnego montażu za 80 funtów, a następnie za 100 w wersji gotowej do użytku. Ponieważ miał wbudowany język Sinclair Basic nadający się doskonale do nauki informatyki, był doskonałym nabytkiem dla pionierów oprogramowania. Mimo reklamy w jednym z ogłoszeń jako urządzenie mogące sterować elektrownią atomową, szybko został zastąpiony kolejnym modelem ZX-81 w 1981 roku z sukcesem. Obydwa były oparte na podobnych procesorach i stanowiły komputery 8-bitowe.

Opracowany i zaprezentowany w 1981 roku, a następnie produkowany przez angielską firmę Sinclair Research Ltd. komputer domowy ZX-81 był następcą poprzednio wprowadzonego ZX-80. Powtórzył on jego sukces, ale niebawem miał już ogromną konkurencję. W ramach umowy z firmą Timex, Sinclair próbował podbić amerykański rynek, ale próba ta nie powiodła się. Jednak już niebawem miał się pojawić nowy "doskonały" - jak na owe czasy - tani mikrokomputer ZX Spectrum. ZX-81 podobnie jak poprzedni komputer 8-bitowy posiadał wbudowany niedoskonały Sinclair BASIC.

W rok po wprowadzeniu na rynek swojego udoskonalonego ZX-81 rozpoczęto produkcję naprawdę niezwykłego komputera. Wówczas - w 1982 roku - rynek zaczynał być już zdobywany przez różne maszyny, ale cena nowego ZX Spectrum zrobiła swoje. Ten komputer 8-bitowy wygrywał ceną adekwatną do możliwości właściwie z każdym komputerem firm Atari i Commodore. Wiedzą wszyscy, że nie mógł się z nimi równać pod względem grafiki z ośmioma kolorami w dwóch paletach. To samo było w przypadku dźwięku z generatora, którego praca wstrzymywała pozostałe obliczenia procesora Z80A, pracującego z częstotliwością 3.5 MHz.

Olbrzymi sukces, jakim był komputer domowy ZX Spectrum, firma Sinclair postanowiła wyprodukować tani komputer dla biur i małych przedsiębiorstw. W 1983 roku rozpoczęto prace nad projektem ZX-83 i jego zapowiedzi były bardzo obiecujące. Zdaniem przedstawicieli firmy Sinclair nowe urządzenie miało stanowić pierwszy komputer 16-bitowy oparty o procesor Motorola 68008 z 32-bitowym wnętrzem, jak to było w przypadku komputerów Atari ST i Amiga. Początkowo ten "wysoki skok", jaki zapowiadała sama nazwa Quantum Leap wydawał się dość obiecujący, ale został wydany do użytku przed jego ostatecznym dopracowaniem, a w dodatku w żaden sposób nie był zgodny ze starszymi braćmi. Zaprezentowany został w styczniu 1984 roku, czyli przed Atari ST oraz Apple Macintosh. Urządzenie było zaopatrzone w pamięć RAM o pojemności 128 Kb, które pozwalały na wiele zastosowań. Dodatkowo gdyby tego było mało to zawsze można było skorzystać z wynalazku Sinclair'a, który w liczbie dwóch sztuk były na pokładzie komputera Sinclair QL. Chodzi oczywiście o napędy Microdrive - kasetki z zapętloną taśmą magnetyczną, które w pierwszych modelach były bardzo zawodne, a dodatkowo spowalniały komputer.

Plany nad udoskonaloną wersją ZX Spectrum rozpoczęły się w czerwcu 1984 roku i komputer domowy pod nazwą ZX Spectrum+ wydano jeszcze w październiku tego samego roku. Podstawowymi zmianami na "plus", które wprowadziła firma Sinclair była trwała klawiatura z twardymi klawiszami z tworzywa - a nie jak w starym Spectrum z gumy - oraz przycisk RESET. Stylistyka tej klawiatury była kontynuowana w kolejnych modelach, aż do momentu przejęcia w 1986 roku przez firmę Amstrad. Niestety był to nadal prawie ten sam komputer 8-bitowy w nowej obudowie.

Choć dość późno przyszedł na świat, bo we wrześniu 1985 roku nowy komputer domowy ZX Spectrum 128, który zaprezentowano na wystawie branżowej SIMO w Hiszpanii. Dlaczego tam? Sinclair miał jeszcze sporo niesprzedanych egzemplarzy ZX Spectrum+ w Wielkiej Brytanii i wstrzymywał się z wprowadzeniem nowego produktu na ojczystej aż do stycznia 1986 roku. Ten rok często jest oficjalnie podawany jako jego rozpoczęcie produkcji. Był to nadal komputer 8-bitowy oparty o procesor Zilog Z80A lub Z80B, ale już pozwalał zauważyć się jako prawdziwa metamorfoza starego poczciwego "gumiaka". Zastosowano w ZX Spectrum 128 prawdziwy trzykanałowy generator dźwięku AY-3-8912, stosowany także w konsolach do gier i innych komputerach jak Atari ST lub Amstrad CPC oraz kartach dźwiękowych do samego Apple II.

Kolejna wersja ZX Spectrum +2 pod zaborami firmy Amstrad pojawiła się tuż po ZX Spectrum 128. Ten komputer domowy miał wbudowany magnetofon jak Amstrad CPC 464, a w menu nie było już trybu "Tape Test". Zmieniono też ROM i adresowanie, aby obniżyć koszty produkcji, co spowodowało pewne niezgodności w oprogramowaniu. W praktyce był to jednak komputer 8-bitowy identyczny pod wieloma względami, co ZX Spectrum 128 zamknięty w jednej obudowie z napędem nośników pamięci masowej, którymi były kasety magnetofonowe.

W 1987 roku ZX Spectrum przeszedł pewną metamorfozę zewnętrzną - w modelu ZX Spectrum +3 powrócono do czarnego koloru obudowy i zamiast napędu taśmowego, podobnie jak w komputerze Amstrad 6128 wmontowano stacje dyskietek 3" cale. Nie to jednak oznaczało przełom. Tym razem komputer domowy Spectrum mógł służyć do bardziej profesjonalnej pracy. Jako jedyny w swej rodzinie, bez konieczności podłączania dodatkowych rozszerzeń uruchamiał System CP/M. Pamiętamy go z pewnością z naszych krajowych klonów ELWRO 800 Junior. Amstrad utrzymywał w produkcji komputery 8-bitowe Spectrum, aż do 1990 roku.