Produkcja seryjna komputera Amstrad CPC 464 rozpoczęła się w 1984 roku. Była to jedna z najlepszych sprzedawanych w Europie konstrukcji, jakie obejmowały komputery 8-bitowe. ten bardzo popularny komputer domowy w Wielkiej Brytanii, Francji, Niemczech i Hiszpanii trafiał do Polski prywatnymi kanałami oraz w ramach tzw. wsparcia struktur podziemnej działalności NSZZ Solidarność. Początkowo wydawał się drogi, a przynajmniej droższy niż konkurencja, ale należy zauważyć, że gdy do podstawowego komputera firm Atari, Commodore lub nawet Sinclair dodamy nośnik pamięci masowej jakim był wówczas magnetofon oraz kolorowy monitor wychodził nam dużo większy rachunek niż w przypadku CPC 464.

W kilka miesięcy po premierze komputera Amstrad CPC 464 pokazał sie nowy model oznaczony jako CPC 664. W miejsce montowanego w 464 magnetofonu zaimplementowano stacje dyskietek i tak powstał nowy komputer domowy CPC 664. Również powstała jego niemiecka odmiana Schneider CPC 664. Nie był to jednak fortunny sprzęt, ponieważ stacja dyskietek 3", którą zastosowano została niebawem wyparta przez rozmiar 3,5" cala. Jednak ta 3-calowa stacja w Amstradach CPC była nadal montowana. Model ten nie był produkowany zbyt długo, ale sprzedano go w liczbie przeszło 10000 egzemplarzy. Komputery Amstrad CPC 664 w odróżnieniu od poprzednika posiadały poprawiony edytor i rozszerzony został interpreter języka Basic o kilka komend graficznych.

Amstrad CPC 6128 to także komputer 8-bitowy jak jego przodkowie. Zaraz po premierze w 1985 roku i wyprodukowaniu przejściowej wersji CPC 664 w liczbie 10000 egzemplarzy, model CPC 6128 zastąpił ją. Podstawową zmianą, którą wywnioskować można po symbolu było rozszerzenie pamięci RAM do 128 kB. Miało to istotne znaczenie podczas uruchamianiu większych programów pod systemem CP/M, o który model ten został wzbogacony. Również na pierwszy rzut oka widać poprawiona klawiaturę oraz nieco zmieniony wygląd stacji dyskietek. Ona też przeszła lekką modernizację, choć nadal była tym samym standardem 3" i nic więcej.

Amstrad po wykupieniu firmy Sinclair rozpoczął produkcję ZX Spectrum +2 , które pojawiła się tuż po ZX Spectrum+. Ten komputer domowy miał wbudowany magnetofon jak Amstrad CPC 464, a w menu nie było już trybu "Tape Test". Zmieniono też ROM i adresowanie, co obniżyło koszty produkcji i spowodowało pewne niezgodności z oprogramowaniem wstecznym. W praktyce był to nadal komputer 8-bitowy identyczny pod wieloma względami, co ZX Spectrum 128 tyle, że zamknięty w jednej obudowie z magnetofonem kasetowym.

W 1987 roku ZX Spectrum przeszedł pewną metamorfozę zewnętrzną - w modelu ZX Spectrum +3 powrócono do czarnego koloru obudowy, a zamiast napędu taśmowego, pojawiła się jak w komputerze Amstrad CPC 6128 stacja dyskietek 3" cale. Nie to jednak oznaczało przełom. Tym razem komputer domowy Spectrum mógł służyć do bardziej profesjonalnej pracy. Jako jedyny w swej rodzinie, bez konieczności podłączania dodatkowych rozszerzeń uruchamiał System CP/M. Implementacja ta zapewne pochodziła z wyżej wymienionego komputera bo i linia komputerów CPC to potrafiła.